posted on 22 Nov 2009 18:04 by khamlungjai
บ่อยครั้งที่ฉันเขียนถึงผู้คน การสังเกตของฉันมันเป็นแค่ความคิดบวกกับความน่าจะเป็น ฉันไม่คิดเสมอว่ามันจะเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ แต่แล้วเมื่อเดาทุกครั้งเกือบ100%เป็นอย่างที่ฉันคิด เมื่อรู้อย่างนั้นฉันจึงเชื่อในความคิดแรกที่เกิดขึ้นในสมองตนเองเสมอ เหอะๆพูดไปก็น่าขำคนเรามักสร้างภาพมายามาเคลือบความเป็นจริงข้างในมากกว่าที่จะแสดงตัวตนที่แท้จริง สำหรับความคิดฉันแล้ว มันไม่คุ้มหรอกที่เราเกิดมาครั้งหนึ่งในชีวิตแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่มีความสุข การเป็นตัวของตัวเองเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการแต่ไม่กล้าที่จะยอมรับและเปิดเผย หลายคนที่เปิดเผยตัวตน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาไม่เหมือนกันทุกคน บางคนเปิดเผยแล้วเป็นที่ยอมรับต่อผู้คน หลายคนแทบหาที่หลบซ่อนตัวเองและไม่กล้าที่จะปิดเผยตัวตน คนเราทุกวันนี้ แคบ แคบไปหมด ฉันไม่ยากเปรียบเทียบกับใครทั้งนั้น ทุกคนมองข้ามสิ่งดีๆเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ฉันมีโอกาสได้พูดคุยกะเพื่อนคนหนึ่ง ไอ้นี่มันเป็นคนเอาการเอางาน มองทุกอย่างในแง่ดี เสียหน่อยคือชอบแดกเหล้า มันพูดขณะที่พาฉันไปเสียค่าไฟฟ้ารยะทางทำให้ฉันได้ฟังมันมากขึ้น มันบอกกับฉันว่า แมร่ง!เกิดมาชาตินี้ถ้ากูตายกูก็ไม่เสียดายอะไรแล้ว กูมีเพื่อนหลากหลายรูปแบบถึงกูจะกินเหล้า กูก็ได้เห็นสันดานของเพื่อนกูทุกคน กูมีแม่ที่รักกู ครอบครัวที่อบอุ่น กูคิดว่ากูเป็นคนโชคดีคนหนึ่ง ฉันนั่งฟังมันพล่ามไป และนึกเห็นด้วยในความคิดมันไม่ว่าจะในวงเหล้าหรือตอนไหน มันสามารถมีวลีได้ตลอดเวลา และมันยังส่งท้ายว่า แต่กูยังไม่อยากตายตอนนี้กูของทำให้คนที่อยู่ข้างหลังกูสบายก่อนกูถึงจะตาย...นั้นมันก้อเป็นความคิดฉันเช่นกัน..ฉันชอบฟังมันพูดในวงเหล้าการพูดของมันมีศิลปะแต่ออกจะเยอะไปหน่อย มันพูดมากแต่แฝงอะไรหลายอย่างที่เป็นคำเปรียบเปรย บางคนทนฟังมันพล่ามไม่ไหว ถึงกลับต้องขอตัวออกจากวงเหล้า ฉันนั่งฟังมันพูดไม่โต้แย้งและก็ไม่ได้เอออออะไรไปกับมัน เพื่อนฉันคนนี้ มันมีความแท้ของมัน ฉันชอบเป็นนี้ ไม่เสแสร้ง การเห็นความแท้ของแต่ละคนก็เป็นสิ่งที่ดีในชีวิตนี่นะ
***คนเรามองข้างสิ่งดี เล็กน้อยๆของตัวเองไป มั่วหลงอยู่ในเงามายาซึ่งสวยงามแต่ไร้ซึ่งความแท้จริงของมัน**
posted on 25 Jul 2009 12:06 by khamlungjai
หลายคนเคยบอกกับฉัน การมีคนรักที่ดีมันหายาก มันเป็นหนึ่งในล้านคนเห็นจะได้
ฉันไม่เห็นด้วย มันเป็นหนึ่งในร้อยล้านๆๆๆๆๆๆคนต่างหาก มีเพื่อนหลายๆคนทั้งแต่งงานไปแล้วและดูใจกันอยู่ ต่างบอกว่าคนนี้เป็นหนึ่งในล้านหรือหนึ่งในร้อยล้านๆๆๆคนที่เขายากเจอ และมีคนเคยบอกฉันอีกเช่นกันว่ายังหาไม่เจอ ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่มีผู้คนผ่านเข้ามาในชีวิตมากมายในชีวิต ...
....อะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาคิดว่า...ยังไม่เจอ?
ฉันตั้งคำถามในใจ (มันก็เป็นแค่ความคิดของฉัน) มันยากนักหรือกับการที่จะรักใครสักคนที่เขาพร้อมจะรักเรา
ไม่มีใครเปิดใจ ไม่ยอมรับรู้ในสิ่งที่เขาเป็น แล้วเมื่อไหร่จะเจอ?...
หลายคนปฏิเสธความรักโดยที่ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร ความรักเป็นสิ่งสวยงามถ้าเรารู้จักกับมันแล้วก็ไม่อยากจากมันไป...
****เขียนขณะที่ไม่มีคนรัก****แต่มีความรัก******
posted on 17 Jul 2009 00:42 by khamlungjai
คิดถึงพี่สาว
ฉันตื่นขึ้นมาพบกับเช้าที่อากาศเย็นสบายหลังจากฝนตกมาตลอดทั้งคืน ข้างนอกหน้าต่างเป็นความสดใส
สดชื่นของต้นไม่ใบหญ้า ดูเหมือนมันคุยกันส่งเสียงดังผ่านแสงแดดอ่อนๆตอนพระอาทิตย์ขึ้น แสงสีทองส่องผ่านเมฆกระทบกับใบหน้าของฉันจนทำให้อุ่นนิดๆ เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ มันเป็นเช้าที่ไม่บ่อยนักสำหรับฉัน
ฉันสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด โดยไม่ได้คิดอะไร กลิ่นอันยั่วน้ำลายลอยผ่านเข้ามา มันเป็นกลิ่นกับข้าวของแม่
แม่ตื่นตั้งแต่ก่อนฉันเสียอีก แม่ชอบทำกับข้าวไว้ตั้งแต่เช้า ก่อนที่จะเดินสำรวจตามบ้าน ปล่อยให้คนในบ้านจัดการกับมัน ฉันตักมันเข้าปากคำโตหลังจากจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว บ้านดูเหงาๆไปเพราะพี่สาว 2 คนแยกย้ายไปเรียนต่างจังหวัด เหลือฉันที่ยังอยู่ใกล้บ้านพอที่จะกลับมาได้บ่อยๆ คุณตา คุณยายข้างบ้านกวาดถนนหน้าบ้านของตนเองเหมือนกับแข่งขันกันว่าบ้านใครจะสะอาดกว่ากัน ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงตอนเด็กๆ เพราะต้องไปโรงเรียนแต่เช้าทุกวัน(ไม่รู้ว่าไปกวาดโรงเรียนช่วยภารโรงหรือยังไง)
แม่กลับมาพร้อมกับพักสวนครัวในมือ ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ มะนาว และอีกเยอะแยะเต็มไปหมด แม่บอกเอามาสำหรับตอนเย็น ฉันนึกในใจแล้วตอนเที่ยงล่ะ? แม่ไม่ปล่อยให้ฉันงง แม่บอก”แม่จะไปประชุมที่อนามัยตำบล
ให้ทำข้าวเที่ยงกินเอง แล้วอย่าลืมซักผ้าให้แม่ด้วย “- -! ฉันทานข้าวต่อเรื่อยๆ คิดถึงพี่สาว 2คนขึ้นมา เมื่อไหร่จะได้กลับมาพร้อมน่าพร้อมตากันอีก ปิดเทอมเมื่อกี้เป็นวันหยุดที่แสนสั้น แม่กับพ่อก็คงคิดแบบเดียวกับฉัน
พี่สาวที่ไปเรียนเชียงใหม่และเมืองสยามกลับมาพร้อมน่าพร้อมตา เป็นเวลาแห่งความสุขที่ครอบครัวเราได้ใช่ร่วมกัน (ฉันคิดถึงพี่สาว)
